Διάγνωση

Η κύρια σημασία της διάγνωσης της ΙΔΨ έγκειται στο γεγονός ότι με τη λήψη κατάλληλης θεραπείας, πολλοί ασθενείς εμφανίζουν σημαντική βελτίωση, όχι μόνο ως προς τα συμπτώματα των έμμονων ιδεών και του ψυχαναγκασμού, αλλά και ως προς την ποιότητα ζωής τους.

Η διάγνωση της ΙΔΨ βασίζεται κυρίως σε κριτήρια τα οποία αποκλείουν την ύπαρξη είτε έμμονων ιδεών είτε ψυχαναγκασμού και σε κριτήρια τα οποία ισχύουν και για τα δύο.

• Τα κριτήρια για τη διάγνωση έμμονων ιδεών είναι τα εξής:
• Επανεμφανιζόμενες και επίμονες σκέψεις, παρορμήσεις και εικόνες.
• Οι εν λόγω σκέψεις, παρορμήσεις και εικόνες δεν αποτελούν απλώς υπέρμετρη ανησυχία για υφιστάμενα προβλήματα.
• Απόπειρες του ατόμου να αγνοήσει ή να καταστείλει τέτοιες ιδέες, παρορμήσεις ή εικόνες ή απόπειρες να τις εξουδετερώσει.
• Το άτομο αναγνωρίζει ότι οι έμμονες σκέψεις, οι παρορμήσεις ή οι εικόνες είναι προϊόν του μυαλού του

Τα κριτήρια για τη διάγνωση ψυχαναγκασμού είναι τα εξής:

• Επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές (π.χ. πλύσιμο χεριών, έλεγχος) ή νοητικές πράξεις (π.χ. μέτρημα, επανάληψη λέξεων χαμηλόφωνα), τις οποίες το άτομο νιώθει ότι εξαναγκάζεται να πραγματοποιήσει.
• Αυτές οι συμπεριφορές ή οι νοητικές πράξεις στοχεύουν στην πρόληψη ή μείωση της εξάντλησης του ατόμου ή στην πρόληψη κάποιου φρικτού συμβάντος ή κάποιας τρομακτικής κατάστασης.

Ως προς τα κριτήρια για τη διάγνωση τόσο των έμμονων ιδεών όσο και του ψυχαναγκασμού:

• Σε κάποιο σημείο στην πορεία της διαταραχής, τα άτομα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η εμφάνιση των έμμονων ιδεών ή του ψυχαναγκασμού είναι υπερβολική ή αδικαιολόγητη.
• Οι έμμονες ιδέες ή ο ψυχαναγκασμός προκαλούν καταπόνηση στο άτομο, είναι χρονοβόρες ή παρεμβαίνουν σημαντικά στην καθημερινότητα του ατόμου.
• Εάν συνυπάρχει κι άλλη διαταραχή, το περιεχόμενο των έμμονων ιδεών ή του ψυχαναγκασμού δεν περιορίζεται σε αυτήν (π.χ. ανορεξία και έντονη ενασχόληση με τη διατροφή).
• Η ενόχληση δεν οφείλεται σε άμεσες επιδράσεις ουσιών (π.χ. κατάχρηση ουσιών, φαρμακευτική αγωγή) ή σε κάποια γενική πάθηση.