Ζητήματα διάγνωσης

Η διάγνωση της Διαταραχής Μετατραυματικού Άγχους (ΔΜΤΑ) μπορεί να θεμελιωθεί μέσω ενός ιστορικού έκθεσης στο τραυματικό συμβάν, ανταπόκρισης σε έντονο φόβο, απελπισίας ή τρόμου, αναβίωσης συμπτωμάτων, συμπτωμάτων αποφυγής και συμπτωμάτων υπερδιέγερσης.

Η ΔΜΤΑ μπορεί να είναι:

• οξεία – τα συμπτώματα διαρκούν 1-3 μήνες
• χρόνια – τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερους από 3 μήνες ή
• υστερόχρονη – στην οποία τα συμπτώματα εμφανίζονται τουλάχιστον 6 μήνες έπειτα από το τραυματικό συμβάν

Για τη διάγνωση απαιτείται η εμφάνιση των συμπτωμάτων αναβίωσης, αποφυγής, απάθειας και διέγερσης να σχετίζεται άμεσα με το τραυματικό συμβάν.

Η Οξεία Αγχώδης Διαταραχή (ΟΑΔ) μπορεί να διαγνωσθεί εάν ένα άτομο που έχει υποστεί τραύμα εμφανίζει συμπτώματα αποκοπής και απάθειας, αναβίωσης, αποφυγής και διέγερσης εντός ενός μήνα από το τραυματικό συμβάν.

Βασικός παράγοντας για τη διάγνωση της ΔΜΤΑ είναι ότι η αποφυγή καταστάσεων και ο φόβος που σχετίζονται με το τραυματικό συμβάν εμφανίζονται σε πολλούς τομείς της ζωής του ατόμου. Εάν η εμφάνιση αποφυγής και φόβου περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη πτυχή του τραυματικού συμβάντος ή σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο ή κατάσταση, η διάγνωση μίας ορισμένης φοβίας ενδέχεται να είναι πιο κατάλληλη.

Για παράδειγμα, εάν ένα άτομο που επιβίωσε από πνιγμό απλώς αποφεύγει το κολύμπι και αυτό δεν επηρεάζει άλλους τομείς της ζωής του, τότε είναι πιο πιθανή η διάγνωση μίας ορισμένης φοβίας. Ωστόσο, εάν το άτομο αποφεύγει το κολύμπι, δεν αντέχει να βρίσκεται κοντά σε λίμνη ή να οδηγεί κοντά σε νερό, δεν μπορεί να κοιμηθεί και εμφανίζει εναλλασσόμενα συμπτώματα απάθειας και υψηλής διέγερσης, τότε η διάγνωση ΔΜΤΑ μπορεί να θεωρηθεί πιθανή.