Ανάγνωση ημερολογίου

Νωμίζω πως αυτό ήταν... Τέλιωσαν όλα... Εξανεμίστηκαν ολοκληρωτικά όλες μου οι ελπίδες... Έτσι ακριβώς νιώθω... έχω φτάσει στον πάτο.. είμαι σίγουρος γι αυτό... ότι κι αν σημαίνει αυτό... Νιώθω εντελώς μετέωρος... απλώς αφήνομαι να παρασυρθώ από το κενό και την ανηδονία... Παρασύρομαι χωρίς καμμία αντίσταση όπως ένα κομμάτι μετεωρίτη στο διάστημα... Μέχρι χθες ήλπιζα πραγματικά ότι θα μπορούσα να ικανοποιήσω την επιθυμία μου για ανθρώπινη επαφή... Μπορούσα και οραματιζόμουν την εκπλήρωση αυτής της ανάγκης μου... Όμως όχι πλέον... Η σημερινή μου αποτυχία δεν μου άφησε το παραμικρό ίχνος ελπίδας μέσα μου... Νιώθω πιο παρείσακτος από ποτέ... Ίσως το επιδίωξε το υποσυνείδητο μου... σαν να μην μου έφτανε αυτή η αίσθηση ότι δεν μπορώ να αγγίξω ποτέ όλα αυτά που θεωρούνται καθημερινά για τον κόσμο και χρειαζόμουν κι άλλη δόση... Νομίζω πως αυτό ήταν το τελιωτικό χτύπημα... Δεν μπορώ να ελπίζω μετά από αυτό πως θα μπορούσα να αποκτήσω ποτέ κάτι από όλα αυτά που επιθυμούσα τόσο έντονα... όλα εκείνα που πάντα πίστευα πως αν τα αποκτήσω θα γίνω επιτέλους ο άνθρωπος που ονειρευόμουν.. θα ήμουν πλήρεις... θα γέμιζαν αυτό το ανυπόφορο κενό... θα με έκαναν να αντικρίσω την ομορφιά στον κόσμο... Όμως δεν μπορώ... ένιωθα την ανάγκη να πιστεύω πως αυτή ήταν η ευκαιρία μου... Πίστευα πως με κάποιον μαγικό τρόπο όλα θα αλλάξουν... Ότι θα μπορέσω επιτέλους να γεμίσω τα κενά της ψυχής μου... Όμως απ ότι φένεται δεν είμαι προορισμένος για όλα αυτά... Δεν μπορώ να νιώσω τίποτα για έναν άνθρωπο όταν βρίσκομαι κοντά του... Μονάχα όταν γνωρίζω πως υπάρχει η απόσταση χρειάζομαι να νιώθω αυτή την ανάγκη να καλύψω την μοναξιά μου... όμως όταν καταργείται η απόσταση δεν μπορώ να νιώσω τίποτα... Είμαι κενός από συναισθήματα... Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο θλιβερό από αυτό... Δεν μπορώ να διανοηθώ κάτι πιο αξιολύπητο από το να είσαι σε αυτή τη ζωή και να γνωρίζεις ότι δεν θα νιώσεις ποτέ τίποτα... Περίμενα να συμβεί κάτι... δεν ξέρω τι ακριβώς... Ένιωθα πως η σημερινή μέρα θα μπορούσε να είναι ξεχωριστή... μπορούσα και ονειρευόμουν ακόμα... Και τώρα βλέπω να χάνω ακόμη και αυτό... Όταν ένας άνθρωπος χάνει τα όνειρά του τότε δεν έχει πραγματικά τίποτα... Νιώθω σαν ένα φάντασμα... Υπάρχω αλλά δεν ζω... Δεν είμαι εδώ για κανέναν... Απλώς πρέπει να υποφέρω την μάταιη ύπαρξή μου, γνορίζοντας πως τίποτα δεν μπορεί να την κάνει πιο εύκολη... Δεν ξέρω πως θα με βρει η αυριανή μέρα... Θα θελα να υπήρχε κάποιος τρόπος να μπορούσα να ξυπνάω κάθε μέρα ξεχνώντας τα πάντα... Να σβήσω κάθε συναίσθμα από μέσα μου... Να μάθω να νιώθω από την αρχή... Ήθελε να γνωρίσει καλύτερα και της το επέτρεψα... Της έδειξα ποιος είμαι στην πραγματικότητα.... Όση ώρα είμουν μαζί της δεν μπόρεσα να νιώσω τίποτα... περισσότερα πράγματα ένιωσα στην ιδέα της συνάντησης παρά κατά την διάρκεια αυτής... Νιώθω ότι δεν υπάρχει τίποτα για μένα… ότι έχει χαθεί ολοκληρωτικά το νόημα και δεν μπορώ να το βρω πουθενά… βλέπω να χάνεται το χρώμα γύρω μου… μου φαίνεται αστείο να προσπαθήσω να κάνω κάτι δημιουργικό… πώς να δημιουργήσεις όταν δεν υπάρχει τίποτα μέσα στην ψυχή σου…; Ακόμη και η ιδέα του να αγκαλιαστώ και να αγκαλιάσω που ήταν το μόνο που ζητούσε ολόκληρη η ύπαρξή μου στιγμές σαν κι αυτήν δεν μου λέει τίποτα… Κανένα άγγιγμα δεν μπορεί να μου προσφέρει κάτι… τίποτα δεν μπορεί να με αγγίξει… Κενό, απάθεια, ανιδονία… Μονάχα αυτά τα «συναισθήματα» μπορώ να σκεφτώ πως θα με συντροφεύουν στο εξής… Ήθελε να με δει για να μάθει… δεν ξέρω τι… προφανώς αν είμαι ο άνθρωπος που μπορεί να της προσφέρει την ευτυχία… Αυτό ψάχνουν όλοι… Είναι στην φύση του ανθρώπου να αναζητεί κάποιον που θα γεμίσει τα κενά του.. Και εγώ είμαι ολοκληρωτικά ανίκανος να καλύψω τα δικά μου κενά… πόσο μέλλον να προσφέρω κάτι στον οποιονδήποτε…