Ανάγνωση ημερολογίου

Σήμερα ξύπνησα με έναν στόχο... Να κάνω την μέρα να έχει κάποιο νόημα... Δεν μπορούσα σε καμία περίπτωση να δεχθώ ότι η σημερινή μέρα θα περάσει σαν τη χθεσινή... Ήθελα απεγνωσμένα να κάνω κάτι... Κι ας μην έχω την παραμικρή διάθεση... γιατί αν έκανα πάλι αυτό που μου έλεγε η διάθεσή μου, θα κατέληγα να περάσω για ακόμη μια φορά ολόκληρη τη μέρα μπροστά από τον υπολογιστή... Έχω συμβιβαστεί πλέον με το γεγονός πως δεν μπορώ να νιώσω την παραμικρή ευχαρίστηση κάνοντας πράγματα που παλιότερα γέμιζαν την μέρα μου... Όμως πρέπει με κάποιον τρόπο να βρίσκω που και που την δύναμη και να τα κάνω.. Κι ας μην νιώθω καμία αίσθηση επιτεύγματος... Έτσι, σήμερα έπρεπε για άλλη μια φορά να επιλέξω... Να καθίσω πάλι όλη μέρα στο σπίτι βλέποντας να περνάν οι ώρες μέχρι να φτάσει η στιγμή που θα κοιμηθώ, δίνοντας συνέχεια στην απραξία στην οποία έχω βυθιστεί τον τελευταίο καιρό ή να τολμήσω να κάνω κάτι δημιουργικό… Κι ας νιώθω ότι η δημιουργικότητα έχει εξανεμιστεί από μέσα μου… Ο μόνος τρόπος που μπόρεσα να σκεφτώ ήτα να πάρω την φωτογραφική μου μηχανή και να βγω με την ελπίδα ότι ίσως τα βήματά μου με βγάλουν σε κάποιο μέρος που θα μου τραβήξει το ενδιαφέρον… Τελικά επέλεξα το δεύτερο.. όσο κι αν η ιδέα και μόνο να βγω εκεί έξω προσπαθώντας να απαλαγώ από την ανυπόφορη, κενή καθημερινότητά μου, μου προκαλούσε πανικό… «Κι αν αποτύχω πάλι; Αν επιστρέψω σπίτι νιώθοντας για άλλη μια φορά ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γεμίσω αυτό το κενό;» Αυτό ήταν το δίλημμα μου… Να μείνω σπίτι εξασφαλίζοντας στον εαυτό μου μία ακόμη ανούσια μέρα ή να τολμήσω κάτι διαφορετικό που όμως δεν μπορεί να μου προσφέρει ουσιαστικά τίποτα άλλο πέρα από το κενό… Δεν το ανάλυσα ιδιαίτερα… Απλώς το έκανα… χωρίς να ελπίζω κάτι… ήθελα μόνο να ξεφύγω για λίγο… κι ας ήξερα ότι θα νιώσω πως τίποτα δεν μπορεί να χαλαρώσει τις αλυσίδες που κρατάνε φυλακισμένη την ψυχή μου… Κατέληξα με μία φωτογραφία που ίσως έχει κάτι να πει… Αυτή ήταν η ανταμοιβή μου και για την σημερινή μου προσπάθεια… Το κενό… Αυτή η γνώριμη ανηδονία… Ολόκληρη η ύπαρξή μου αναζητεί κάποιον τρόπο να νιώσει ευχαρίστηση όμως ότι και να δοκιμάσω δεν είναι αρκετό για να πάρω έστω μία μικρή δόση…
Όσες ελπίδες είχα τολμήσει να εναποθέσω στην γνωριμία μου με αυτή τη κοπέλα εξανεμίστηκαν ολοκληρωτικά… είχα πιστέψει προς στιγμήν ότι θα μπορούσε κάτι να αλλάξει… όμως ακόμη κι αν εκείνη διατηρούσε το ενδιαφέρον της για μένα, εγώ νιώθω ανίκανος να ανταποκριθώ σε κάτι τέτοιο… Πάλι επαναλαμβάνομαι… Διαβάζω αυτά που έγραψα και συνειδητοποιώ ότι δεν είπα τίποτα καινούργιο… Τίποτα ξεχωριστό… Ακόμη και αυτό το ημερολόγιο που ξεκίνησα να το γράφω για να ικανοποιήσω την ανάγκη μου να εκφραστώ μου προσφέρει μονάχα κενό.. Είναι ανυπόφορο… Δεν το αντέχω άλλο.. Αναρωτιέμαι πόσες φορές το έχω σκεφτεί αυτό… κι όμως… το υποφέρω… το αντέχω… όμως δεν θέλω απλώς να περνάω την ζωή μου αντέχοντας όλα αυτά… Θέλω να εξαφανιστούν… να μην χρειάζεται να τα αντέχω… Να αρχίσω επιτέλους να γεμίζω… Να μπορώ να κάνω πράγματα επειδή πραγματικά τα θέλω, κι όχι από υποχρέωση… Νομίζω ότι ποτέ κανένας από τους φίλους μου δεν θα μπορούσε να καταλάβει πως είναι να μην μπορείς να νιώσεις ενθουσιασμό για κάτι… Τους βλέπω να έχουν στόχους… να προσπαθούν… να βρίσκουν νόημα μέσα από αυτήν την προσπάθεια τους… και αναρωτιέμαι… πως γίνεται; Πως μπορούν; Πως είναι να βρίσκεις νόημα σε πράγματα; Έχω ξεχάσει εδώ και πολύ καιρό… Το μόνο που θέλω είναι να θυμηθώ… Να μπορώ να ξυπνάω αντικρίζοντας την μέρα με ενθουσιασμό για αυτά που έχω να κάνω… Αύριο θα κάνω πρόβα με μια φίλη μου για το τραγούδι που έχω γράψει και θα θελα να είναι μια ξεχωριστή μέρα… Είναι ωραίο να ξέρω ότι με αποδέχεται για αυτό που είμαι…. Το ότι κατάφερα να χτίσω κάποια σχέση μαζί της νομίζω πως είναι από τα σπουδαιότερα πράγματα που έχω πετύχει τον τελευταίο καιρό… όμως θέλω συνεχώς περισσότερα… θέλω αύριο να νιώσω πραγματικά κοντά της… και να κάνω και την ίδια να νιώσει το ίδιο… όπως εκείνη τη μέρα που βγήκαμε και κατάφερα να περάσω καλά… Είναι το μοναδικό εισιτήριο που έχω για να κάνω ξεχωριστή την αυριανή μέρα… νιώθω πραγματικά πολύ τυχερός που έχω αυτή την ευκαιρία…
Μιλώντας για ευκαιρίες… Σήμερα μου έστειλαν ένα μήνυμα από ένα περιοδικό με το οποίο είχα επικοινωνήσει παλιότερα ρωτώντας με αν θα με ενδιέφερε να αναλάβω μερικές σελίδες… Αυτό θα πρεπε με χαροποιούσε… Δεν είναι λίγο να σου προσφέρεται μια ευκαιρία να αυξήσεις το εισόδημά σου… Όμως πώς να δεχτώ όταν βλέπω ότι μου είναι αδύνατον να γράψω με την ίδια άνεση όπως παλιότερα; Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν είδα το μήνυμα ήταν… δεν έπρεπε… δεν έπρεπε να ξέρω ότι μου δίνεται μία νέα ευκαιρία νιώθοντας τόσο ανίκανος να την εκμεταλλευτώ… Αν πρέπει να μου παρουσιάζονται ευκαιρίες ας συμβαίνει όταν νιώθω πως μπορώ να τις αρπάξω… Είναι πολύ επώδυνο όλο αυτό… Αποφάσισα να μην το πω σε κανέναν… Για να μην χρειαστεί να ακούσω κήρυγμα που αρνούμαι να δεχθώ την ευκαιρία… Απάντησα ζητώντας περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αμοιβή και την έκταση της στήλης. Τουλάχιστον ελπίζω να είναι πολύ λίγα τα λεφτά έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν ανώδυνη η άρνησή μου…