Ανάγνωση ημερολογίου

Οι 2 τελευταίες μέρες ήταν οι μοναδικές μέρες που είχα να περιμένω κάτι μέσα στην εβδομάδα. Χθες συναντήθηκα με αυτήν την φίλη μου για να προβάρω το τραγούδι μου. Ήταν κάτι που περίμενα για μέρες και ήθελα να αξίζει η αναμονή… Να μπορέσω να νιώσω κοντά της.. Και να κάνω την ίδια να νιώσει άνετα μαζί μου… Να υπάρχει κάποιου είδους επικοινωνία… Η πρόβα πήγε αρκετά καλά… Όμως αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα για μένα… Ο μοναδικός στόχος που είχα χθες να ικανοποιήσω την ανάγκη μου για ανθρώπινη επαφή… όχι να προσπαθήσω για να αποτύχω και να νιώσω ξεχωριστός με αυτόν τον τρόπο… Όσο κι αν φαίνεται αδύνατο να σταματήσω να χρησιμοποιώ αυτόν τον μηχανισμό για να δώσω νόημα στην ύπαρξη μου θέλω να μάθω να παίρνω νόημα από τα απλά, καθημερινά πράγματα… Το μόνο που ήθελα χθες ήταν να περάσω καλά μαζί της… να γελάσω και να τν κάνω να γελάσει… Ίσως το πέτυχα σε κάποιον βαθμό, αλλά δεν μπόρεσα να το νιώσω πραγματικά… Προσπαθώ να νιώσω… όμως σε ότι αφορά τα συναισθήματα δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια… πρέπει να βγαίνουν αυθόρμητα… απλώς να τα νιώθεις… και εγώ δυσκολεύομαι να νιώσω κάτι διαφορετικό από αυτή την έλλειψη συναισθημάτων… Ήθελα με κάποιον τρόπο να της δώσω να καταλάβει ότι επενδύω στην σχέση μας… Ότι είναι σπουδαίο για μένα που είναι διαθέσιμη… Ο μόνος τρόπος που βρήκα ήταν να της πω πως χαίρομαι πολύ που ήρθαμε πιο κοντά με το τραγούδι μου… πράγμα που δεν ξέρω αν ισχύει για 2 λόγους.. πρώτον, δεν ξέρω αν και κατά ήταν αλήθεια να της πως ότι χαίρομαι μιας και η χαρά είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να έχω πρόσβαση αυτό το διάστημα… και δεύτερον… δεν μπορώ να νιώσω ότι τελικά ήρθαμε πιο κοντά… της είπα πως μπορεί να μου πει ότι θέλει… ότι αν νιώθει την ανάγκη πως πρέπει να μιλήσει σε κάποιον θα είμαι διαθέσιμος… δεν ξέρω αν θα θελε πραγματικά να επιλέξει εμένα για κάτι τέτοιο.. ούτε αν θα μπορούσα ποτέ να την βοηθήσω με αυτόν τον τρόπο… απλώς ήθελα να της δείξω με κάποιον τρόπο ότι όσο απόμακρος κι αν δείχνω, δε σταματάω λεπτό να επιθυμώ να ξεπεράσω αυτόν τον τοίχο… Εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να μην συμβεί όπως και με τόσα ακόμη άτομα… Να μην απομακρυνθώ ξαφνικά από κοντά της… γιατί μετά δεν ξέρω αν θα είμαι σε θέση να κερδίσω κάποιο άλλο άτομο…
Το μοναδικό πράγμα που περίμενα να συμβεί σήμερα ήταν το μάθημα φωτογραφίας…. Για την ακρίβεια δεν το περίμενα καν… Δεν είχα καμία προσδοκία γι αυτό.. Σχεδόν το είχα ξεχάσει μέσα στην απραξία της ημέρας… Απλώς πήγα… χωρίς να νιώθω τίποτα γι αυτό… Και όταν έφτασα έξω από την πόρτα δεν δίστασα στιγμή… Απλώς την άνοιξα και μπήκα… Όμως εκεί συνέβη κάτι… Ήρθαν δύο γνωστοί μου… Και τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να συμβεί αυτό… Προτιμότερο να ένιωθα μόνος… Ανίκανος να προσεγγίσω κάποιο από εκείνα τα άτομα… Πάνω που άρχισα να το συνηθίζω… και τώρα καλούμαι να διαχειριστώ αυτό… Να πρέπει να νιώσω άνετα με αυτά τα 2 άτομα… όμως δεν μπορώ.. Έχω θέμα με την εγγύτητα, το παραδέχομαι… Πριν τουλάχιστον είχα μια δικαιολογία γιατί δεν ήξερα κανέναν… όμως τώρα όλο αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη πιο άβολα… Αναρωτιέμαι ποιος είναι ακριβώς ο λόγος που πηγαίνω σε αυτά τα μαθήματα.. Σήμερα ήταν το τρίτο μάθημα και δεν έμαθα τίποτα απολύτως που να μην ήξερα ήδη… Επομένως από πλευράς γνώσεων δεν κερδίζω κάτι ουσιαστικό ούτως ή άλλως… και μετά έρχεται το άλλο κομμάτι… Η ελπίδες μου για κάποια νέα γνωριμία… τις οποίες βλέπω να εξανεμίζονται όπως πάντα… γιατί πολύ απλά δεν μπορώ… δεν μπορώ να πλησιάσω κανέναν… Θα μπορούσα να γίνω το πιο δημοφιλές άτομο της τάξης… γιατί έχω τις περισσότερες γνώσεις από όλους εκεί μέσα… Δεν έχω καμία αμφιβολία πλέον… Έχω μελετήσει σκληρά για να μπορώ να το λέω αυτό σήμερα… Όμως απλώς δεν μπορώ… Δεν θα τα κατάφερνα ποτέ… Και τώρα ήρθαν αυτά τα δύο άτομα για να μου βάλουν ακόμη μεγαλύτερα εμπόδια… Γιατί; Για να δοκιμαστώ ακόμη περισσότερο; Θέλω να ανασάνω… Αυτά είναι μεγάλα βήματα για μένα… Θέλω πιο μικρά… πιο εύκολα…