Ανάγνωση ημερολογίου

Σκέφτηκα να γράψω ένα αποχερετηστήριο ημερολόγιο για το 2011... Να καθίσω λίγο και να αναλογιστώ τι σήμαινε για μένα αυτή η χρονιά... Τι συναισθήματα ένιωσα κατά την διάρκειά της... Δύο λέξεις μου έρχονται στο μυαλό... Κενό και πόνος... Και κλάμα... πολύ κλάμα... ατελείωτες στιγμές κατά τις οποίες τα δάκρυα δεν έλεγαν να σταματήσουν να τρέχουν, τροφοδοτούμενα από τον πόνο που ένιωθα όταν έβλεπα πως δεν μπορώ να αγγίξω τα όνειρά μου... όμως κάπου ανάμεσα σε όλο αυτό το κενό και τον πόνο υπήρχαν και άλλα συναισθήματα... σε απειροελάχιστες δόσεις... όμως υπήρχαν... Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πως όλα μπορούν να φτιάξουν... πως μια μέρα θα μπορέσω να απαλλαγώ από όλα αυτά που με κρατάν πίσω και μου στερούν την ίδια μου την ζωή... πως κάποτε θα πάψω να φοβάμαι την πάροδο του χρόνου.... γιατί δεν θα αφήνω τον χρόνο να περνάει άσκοπα... θα μπορώ να κάνω ξεχωριστή την κάθε μέρα... θα καταφέρω να γεμίσω επιτέλους αυτό το ατελείωτο κενό... θα πάψω να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου όταν ακούω θετικά σχόλια και θα απολαμβάνω κάθε στιγμή που βρίσκομαι με ανθρώπους... Υπήρχαν στιγμές που τα ένιωσα όλα αυτά... Τα ονειρεύτηκα... Πάντοτοτε πίστευα πως αν κάποιος μπορεί να ονειρευτεί κάτι, τότε μπορεί και να το πραγματοποιήσει... Γιατί πρέπει εγώ που έχω ονειρευτεί τόσο έντονα και έχω λαχταρήσει τόσα πολλά πράγματα να νιώθω τόσο ανίκανος να εκπληρώσω τα όνειρά μου; Γιατί πρέπει να φαντάζουν όλο και πιο ανυπόστατα; Αν έπρεπε να κάνω έναν απολογισμό για το 2011 θα το χώριζα σε δύο κεφάλαια... Το πρώτο κεφάλαιο διήρκησε από το ξεκίνημα του έτους μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού... Εκείνη τη περίοδο δεν περίμενα πολλά από την ζωή μου... τα είχα αποδεχθεί όλα... είχα αποδεχθεί την κενή ζωή μου... και δεν με πείραζε... δεν λαχταρούσα τίποτα... όμως μπορούσα και είμουν δημιουργικός... περισσότερο απ ότι είμαι τώρα... συμβιβαζόμουν με την άδεια ζωή μου... δεν έψαχνα τρόπους να καλύψω τα κενά μου... και ως εκ τούτου δεν βίωνα την μία αποτυχία μετά την άλλη... Μέχρι την μέρα που την γνώρισα... και τότε μπήκα σε ένα τελείως διαφορετικό κεφάλαιο... ήθελα να ζήσω και πάλι... με έκανε να νιώσω πως η ζωή που ζούσα μέχρι να την γνωρίσω απλώς δεν ήταν... ζωή.. δεν άντεχα να συνεχίσω να συμβιβάζομαι με κάτι τοσο μέτριο... Ήθελα να ζήσω πραγματικά... Να νιώσω όλα όσα είχα στερηθεί για 25 χρόνια... Εκείνη τη περίοδο ένιωθα συνεχώς μια έκρηξη συναισθημάτων... Που τότε αντιλαμβανόμουν σαν κενό... όμως τώρα ξέρω ότι ήταν η πιο συναισθηματική περίοδος της ζωής μου... Η επιθυμία μου για ανθρώπινη επαφή είχε χτυπήσει κόκκινο... Δεν άντεχα άλλο να ζω με αυτή τη τεράστια έλλειψη... Ήθελα να ικανοποιήσω αυτή την ανάγκη μου πάση θυσία... Η μέρα που πήρα εκείνη τη μικρή γεύση ήταν η πιο ουσιαστική όχι μονάχα του 2011 αλλά ολόκληρης της ζωής μου... Εκείνη τη μέρα ένιωσα πως είναι να εκπληρώνεται ένα όνειρο... Ή μάλλον, πως είναι να ζεις μέσα σε ένα όνειρο... ώσπου επανήλθα και πάλι στην ανυπόφορη πραγματικότητα... όμως πλέον δεν μπορώ να επιστρέψω σε εκείνο το στάδιο της αποδοχής... δεν μπορώ να συμβιβαστώ ξανά με την κενή ζωή μου την στιγμή που μπόρεσα βα νιώσω πως είναι να απελευθερώνεις την ψυχή σου... δεν μπορώ να αποδεχθώ και πάλι αυτή τη κενή ζωή ενώ έχω νιώσει έστω για μια στιγμή εκείνη τη μοναδική ελευθερία... Θέλω να πιστέψω πως θα ξανασυμβεί... και πως τότε θα είναι ακόμη πιο έντονο... όμως δεν μπορώ.. δε νομίζω πως μπορώ να το επιτρέψω στον εαυτό μου μετά από αυτό... ακόμη κι αν έβλεπα ότι μου παρουσιάζεται η ευκερεία δεν θα μπορούσα να νιώσω τίποτα... μονάχα την ανεκπλήρωτη ανάγκη να νιώσω... Ήθελα αυτό το ημερολόγιο να είναι ξεχωριστό... Να αποτυπόσω σε αυτό τις πιο σημαντικές στιγμές του έτους που θα αποτελεί παρεκθόν μέσα στις επόμενες 5 ώρες... δεν ήθελα να γράψω ένα ακόμα κλαψιάρικο ημερολόγιο... όμως το μόνο που κατάφερα είναι να γράψω τα ίδια για ακόμη μια φορά... δεν έγραψα τίποτα καινούργιο.. τίποτα που να μην έχω γράψει ήδη... Τίποτα ξεχωριστό... Ακόμη και τώρα που αλλάζει ο χρόνος και νιώθω την ανάγκη να πιστέψω πως τα πράγματα μπορούν να φτιάξουν βλέπω απλώς να αποτυγχάνω... Το 2011 ήταν μία ακόμη χρονιά που με χόρτασε με κενό και πόνο... Όμως δεν μπορώ να παραβλέψω εκείνες τις μικρές στιγμές που την γέμιζαν με τον τρόπο τους... Κατακτήσεις που για άλλους μπορεί να φένονται ασήμαντες, για μένα όμως ήταν τόσο σημαντικές και σπουδαίες... Μπόρεσα και ήρθα κοντά σε κάποια άτομα... κάποια από αυτά τα έχασα... κάποια τα έχω ακόμα... δεν ξέρω για πόσο θα αντέξω ακόμα χωρίς να απομακρυνθώ τελείως... Θα θελα να μπορούσα να ρθω ακόμη πιο κοντά τους... όμως δεν μπορώ σταματήσω να νιώθω αυτό το τοίχος που είμαι ανίκανος να υπερπηδήσω... Αυτές είναι οι τελευταίες ανοησίες που γράφω για το 2011... Εύχομαι αν μη τι άλλο να διατηρήσω ότι έχω αποκτήσει με κόπο.. Να συνεχίσω να έχω στην διάθεσή μου αυτό το μέσο έκφρασης... Να είμαι εξίσου ικανός να επικοινωνω με τα συναισθήματά μου... να μην πάψω να επιθυμώ κάτι καλύτερο για τον εαυτό μου... εύχομαι το 2012 να είναι γεμάτο με στιγμές που θα με κάνουν να ξεχνάω αυτή τη μόνιμη αίσθηση κενού. και να μπορέσω να νιώσω και πάλι πραγματικά ελεύθερος...

Καλή χρονιά σου όλους! (ακόμη και σ αυτούς που μώλις είδαν αυτό το ημερολόγιο και την έκτασή του σκέφτηκαν "ωχ, πάλι αυτός που κλαίγεται συνέχεια και γράφει τα ίδια και τα ίδια!" :p )