Ανάγνωση ημερολογίου

ολα πηγαν τοσο στραβα...μα τοσο στραβα...τελικα φαρμακα για τον πανικο δε μπορω να παρω γιατι ολα αυτα αυτησ τησ κατηγοριασ θα ειναι βαρυα για το ελκοσ μου..ξανα στο μηδεν.ξαναστον πατο..ημουν στο μηδεν οταν αποφασισα να ξεκινησω φαρμακα..ειχα φτασει στο αμην..ηταν η τελευταια μου ελπιδα...τωρα δεν εχω κατι να ελπιζω...οκ περασα ενα βαρυ καταθλιπτικο επεισοδιο με συχνεσ σκεψεισ αυτοκτονιαςε..τωρ ισιωνω σιγα σιγα...
το μονο που με παρηγορει και το εκτιμω ειναι οτι δεν εχω καμια ανιατη νοσο..κι οτι θα το παλεψω με ψυχολογικουσ τροπους...βεβαια ετσι το παλευω 3 χρονια τωρα και τιποτα δεν αλλαζει!ΚΑΙ ΜΕ ΡΩΤΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΠΑΛΕΨΩ ΑΛΛΟ>>>ΜΕ ΡΩΤΑΕΙ...αρχικα στη σκεψη να το παλεψω προτειμουσα να αυτοκτονησω...τωρα ξαναβρισκω σιγα σιγα το κουραγιο μου...τεσπα...το χειροτερο ολων ειναι οτι δεν εχω φιλουσ να μου σταθουν...δεν μπορω να βγω απο το σπιτ.ι..δεν αντεχω αλλο πανικο..δεν μπορω...κι ομωσ μονο μια φιλη μου ειναι διατεθημενη να ερχεται εδω να μου κανει παρεα..κανεισ δεν με σκεφτεται..και ειναι πολυ ασχημο...χρειαζομαι στηριξη..ειναι οριακα..στο μηδεν..δεν εχω καποιον να ερχεται να μου κανει λιγο παρεα..και θελω τοσο πολυ να βλεπω κοσμο..να μην ειμαι μονη μου..μονη μου με τισ χειροτερεσ μου σκεψεις..