Καλησπέρα! Ο φίλος μου είναι νοσοφοβικός. Κάθε φορά που τον πονάει κάτι το μυαλό του πάει στο χειρότερο και τρέχει με το παραμικρό στους γιατρούς για να τον διαβεβαιώσουν ότι είναι καλά.
Πρόσφατα η κατάσταση νομίζω χειροτέρεψε, αφού δε "συμφώνησε" με τη διάγνωση των γιατρών και συνέχισε να κάνει εξετασεις για να αποκλείσει αυτό που προφανώς είχε στο μυαλό του...Τελευταία κλείνεται στον εαυτό του και μελαγχολεί.
Ύστερα από συζητήσεις μας ο ίδιος παραδέχτηκε ότι το ξέρει ότι το πρόβλημα είναι στο μυαλό του, ότι κουράστηκε να νιώθει συνέχεια άρρωστος, αλλά είπε συγκεκριμένα ότι νιώθει ότι θα πάθει κάτι και θα πεθάνει.
Προσπαθώ να τον πείσω να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό και νομίζω ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο. Ευτυχώς πρόκειται για έναν πολύ έξυπνο και δραστήριο άνθρωπο.Έφτασε σε σημείο να πει ότι νευριάζει με τον εαυτό του που ενώ σε όλα τα θέματα στη ζωή του μπορεί να ελέγξει το μυαλό του, ενώ σε αυτό το θέμα όχι. Μάλιστα σε μια στιγμή "αυτο-ψυχανάλυσης" είπε ότι ίσως γι' αυτό αγχώνεται τόσο για τις αρρώστιες και το θάνατο , γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί να τα ελέγξει,ενώ όλα τα άλλα στη ζωή του μπορεί.
Συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλα θέλω να μου πειτε πως μπορώ εγώ να τον βοηθήσω να το ξεπεράσει.Δηλαδή , όταν μου λέει για μια νέα "αρρώστια" πως να του συμπεριφέρομαι;;; Έχω δοκιμάσει να τον εκλογικεύσω και να του πω ότι είναι στο μυαλό του, αλλά πάνω στη θολούρα του είπε ότι δεν πρόκειται να μου ξαναπεί τίποτα γιατί τον περνάω για τρελό. Τον έχω προσγειώσει απότομα λέγοντάς του ότι όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε και ότι έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να το ελέγξει όπως και κανένας μας...Τί να κάνω; Να αδιαφορώ, να πηγαίνω μαζί του στους γιατρούς και να συμφωνώ ότι κάτι έχει( αν και δε νομίζω ότι μπορώ να το κάνω αυτό) , απλά να τον ακούω και να του λέω ότι θα περάσει;;;
Δεν ξέρω...Πάντως σίγουρα δε θα σταματήσω να τον πιέζω για να επισκεφτεί κάποιον ειδικό. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Είναι πολλοί οι λόγοι που μπορεί κανείς να παρουσιάσει αυτή την συμπτωματολογία, ενδεικτικά αναφέρω την υποχονδριακη διαταραχή, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, διάφορες άλλες διαταραχές που σχετίζονται με το άγχος, αλλά και η κατάθλιψη. Η διάγνωση της κατάθλιψης είναι πιο πιθανή αν βλέπετε ότι αυτή η αλλαγή στην συμπεριφορά του είναι σχετικά πρόσφατη (ενώ δηλαδή δεν ήταν έτσι, άρχισε να παρουσιάζει αυτή την συμπτωματολογία από κάποια στιγμή και έπειτα), και επίσης εάν πρόκειται για ηλικία πάνω από τα 35-40. Σε κάθε περίπτωση είναι σωστή η παραπομπη του σε έναν ειδικό ψυχίατρο, ίσως και με την προτροπή του παθολόγου του. Αν μάλιστα μου λέτε ότι τελευταία κλείνεται και τον βλέπετε πιο σκεφτικό και μελαγχολικό. Φαρμακευτικές αγωγές με αντικαταθλιπτικά φάρμακα μπορεί να φανούν χρήσιμες ανεξάρτητα από την κατάθλιψη. Από την δικιά σας πλευρά, ούτε άκριτη επιβεβαίωση χρειάζεται ούτε απόρριψη. Διατηρήστε το μέτρο. Κάποιες φορές θα αναγκαστείτε να του θυμίσετε ότι αυτό από το οποίο πάσχει είναι μια ιδέα ότι είναι άρρωστος και όχι ότι είναι πραγματικά άρρωστος, ενώ άλλες φορές ίσως να χρειαστει να τον υποστηρίξετε περισσότερο. Σίγουρα η συνεχής αντιπαράθεση δεν έχει νόημα, ούτε όμως και η αποδοχή των απόψεών του. Πρέπει να του θυμίζετε επίσης ότι οι επισκέψεις του στον γιατρό είναι καλό να είναι προγραμματισμένες και όχι επαναλαμβανόμενες, διότι θα έχει και ο ίδιος διαπιστώσει ότι κάθε φορά φεύγει από τον γιατρό με περισσότερο άγχος (διότι πρόκειται για μια νοσηρή ιδέα που ο παθολόγος προφανώς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.)
Συνεχίστε να του προτείνετε να πάει σε έναν ψυχίατρο και πιστεύω ότι τελικώς θα το πετύχετε.
Με εκτίμηση
Πέτρος Σκαπινάκης
Επικ. Καθηγητής Ψυχιατρικης Παν/μιου Ιωαννίνων