Απάντηση στο αρχείο γραμμάτων

Τον τελευταίο χρόνο αντιμετωπίζω κάποιες δυσκολίες με την συμπεριφορά μου και την ψυχολογία μου. Όλα επανήλθαν όταν ξεκίνησα μια επιχείρηση μόνη μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ καθόλου τους πρώτους δύο μήνες σχεδόν, απλά έπεφτα στο κρεβάτι και στριφογύριζα όλη νύχτα μέχρι να μπορέσω λίγο να κλείσω τα μάτια μου. Το πρόβλημα ύπνου το ξεπέρασα σταδιάκα... μετά όμως άρχισαν τα μουδιάσματα στα αριστερά άκρα. Μια μέρα καθώς βλέπαμε με το αγόρι ένα θρίλερ, σε μία σκηνή τρόμαξα πολύ και το χέρι μου κάπως αγκύλωσε και μαζεύτικε προς τα μέσα και ο αντίχειρας είχε κολλήσει στο εσωτερικό της χούφτας του χεριού μου. Τρόμαξα πάρα πολύ. Την άλλη μέρα πήγα στον παθολόγο και μου έγραψε εξετάσεις αίματος να κάνω αν και μου είπε ότι πιθανόν ήταν θέμα άγχους.
Φυσικά οι εξετάσεις ήταν άψογες, το περίμενα κιόλας. Δεν πίστευα ότι έχω κάτι κακό, απλά είχα φοβηθεί για την καρδιά μου μήπως έχει κάτι (ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 19 ετών, από ανακοπή και είναι κάτι που νομίζω ότι θα πάθω κι εγώ, κάτι σαν εμμονή).
Μόλις είδα τις εξετάσεις ότι ήταν καλές δεν ξαναπήγα στο γιατρό, γιατί υπέθεσα ότι είναι όλα μέσα στο μυαλό μου και ότι αν ηρεμήσω θα μου περάσουν.
Το πρόβλημα είναι ότι η ζωή μου είναι αρκετά δύσκολη και αγχώδης. Η οικογένεια μου, το αγόρι μου ειδικά, όλοι τους με αγχώνουν. Ζητάνε πολλά από μένα που δεν μπορώ να τα κάνω.
Όταν με πιάνουν κρίσεις άγχους με πιάνει βήχας και δεν μπορώ να αναπνεύσω... επαναλαμβάνω μέσα μου ... "θα περάσει- θα περάσει- ηρέμησε".

Τους τελευταίους 2 μήνες έχω και τάση αυτοκτονίας. Και ο μόνος λόγος που δεν το έχω κάνει ακόμα είναι γιατί οφείλω κάποια χρήματα στην τράπεζα, για την επιχείρηση που άνοιξα και δεν θέλω να τα επιβαρυνθεί η μητέρα μου. Η ασφάλεια δεν ισχύει στην περίπτωση αυτοκτονίας.

Την επιχείρηση την μεταβίβασα στο όνομα του αγοριού μου για να πάρουμε μια επιδότηση. Καθώς εγώ δεν δικαιούμουν. Από τότε εκείνος άλλαξε. Με τρελένει με τη συμπεριφορά του. Έχει γίνει απαιτητικός και πιεστικός. Τον ενδιαφέρει μόνο το μαγαζί και να βγάλει λεφτά. Και όταν του το λέω συμφωνεί. Του εξηγώ ότι δεν είμαι καλά και ότι καταστρέφει τη σχέση μας έτσι. Αλλά δεν το καταλαβαίνει.
Ενώ συγκατοικούμε, πλέον δεν κοιμόμαστε στο ίδιο δωμάτιο. Ούτε έχουμε σεξουαλική επαφή. Περιμένω να έρθει να κάνει κάτι, να μου μιλήσει να τα βρούμε... εγώ βαρέθηκα να προσπαθώ να σώσω την κατάσταση.

Το μόνο που κάνει είναι να με πιέζει να δουλεύω και να δουλεύω και να δουλεύω και να μην κάθομαι ποτέ ούτε στο σπίτι ούτε στο μαγαζί. Κι αν κάτσω με λέει άχρηστη συνέχεια και τεμπέλα και που πήγε και με βρήκε.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω κουραστεί από τη ζωή. Υπερβολικά.