Χαίρετε.
Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το πώς να αντιμετωπίσω την κατάσταση με τη μητέρα μου η οποία πάσχει από κατάθλιψη και διαταραχή πανικού. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είχε συμβεί πριν από πολλά χρόνια και τότε είχε αντιμετωπιστεί με φάρμακα και ψυχολόγο. Επίσης είχε συμβεί πριν από έξι χρόνια και είχε αντιμετωπιστεί με φάρμακα. Να σημειώσω εδώ ότι μένω μαζί της και ότι ο πατέρας μου έχει πεθάνει εδώ και 12 χρόνια. Η υπόθεση ξεκίνησε πριν από 3 εβδομάδες. Πήγε στο νευρολόγο που την παρακολουθούσε αλλά στην πορεία άλλαξε γιατί δεν ήταν διαθέσιμος. Οι κρίσεις πανικού αντιμετωπίστηκαν, όπως και η αύπνία, η υπερβολική κούραση όμως η κατάθλιψη παραμένει. Επίσης ψάχνουμε να βρούμε και ψυχολόγο. Εγώ θα ήθελα να ρωτήσω πώς μπορώ να τη βοηθήσω. Μένω μαζί και για τις τελευταίες 3 εβδομάδες δεν την αφήνω μόνη, αντιμετωπίζουμε μαζί τις κρίσεις αλλά τώρα που έχει φτάσει στο σημείο να μη θέλει τίποτα και δείχνει να έχει παραιτηθεί δεν ξέρω τι να κάνω. Τι να πω σε ένα άτομο που λέει ότι δεν αντέχει άλλο και ότι θέλει να την παρατήσω στο κρεβάτι; Φοβάμαι να την αφήσω μόνη, δεν υπάρχει βοήθεια από αλλού αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να είμαι μαζί της όλη μέρα βάζοντας τελείως στην άκρη δουλειά και προσωπική ζωή.
Ευχαριστώ
Πιστεύω ότι πρέπει να την πείσετε πάση θυσία να επισκεφθεί έναν ψυχίατρο. Από αυτά που μου λέτε νομίζω ότι μάλλον πάσχει από κατάθλιψη και χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή. Μην το συζητάτε άλλο, να αναλάβετε δράση ενεργητική. Μην την αφήνετε αυτή να αποφασίσει και μην σας ξεγελά η παθητική της στάση, είναι σύμπτωμα του προβλήματος.
Πέτρος Σκαπινάκης