Απάντηση στο αρχείο γραμμάτων

Καλησπέρα.
Είχα 2 φορές αν όχι τρεις στη ζωή μου βαριας μορφή κατάθλιψη, εχω κάνει ψυχοθεραπεία για ένα χρόνο, εχω καταλάβει ποιά σημεία στη ζωή μου εκαναν τί, και τα τελευταία 4 χρόνια δεν πέρνω καμία είδους βοήθεια. Δεν εχω πάρει ποτέ μου αντικαταθλιπτικά, και ούτε θέλω. Εχω καταλάβει πώς λειτουργεί και παλεύω με την λογική με αυτή την υπερβολική "κακοδιάθεση", καποιες φορές με επιτυχία αλλες λιγότερη.
Γράφω γιατί τελευταία μετακόμισα σε αλλη χώρα, και η περιοδος προσαρμογής γίνεται ένα βάρος παραπάνω, μαζί με την συγκατοικιση με το αγόρι μου, και αλλά. Με λίγα λόγια, δεν εχω όρεξη να βγω από το σπίτι και να γνωρισω την πόλη, να κάνω πράγματα, ακόμα και ευχάριστα όπως χόμπυ. Ψάχνω υποσυνείδητα να βρω κάτι που να μην πάει καλά για να φέρω την καταστροφή στο κεφάλι μου, και δυστυχώς, αυτό λειτουργεί σαν κυμα και με πέρνει απο κάτω, ενώ δεν υπάρχει επιστροφή στην καταστροφολογία, την γκρίνια, τους τσακωμούς, την παράνοια. Είμαι καλά και θέλω να με κάνω ασχημα. Σαν να μην με αγαπάω. Παρόλο που είμαι διαυγής και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να μην το πάρει στραβά, να μην το αρχίσει, είναι σαν να αποκτά ξεχωριστή οντότητα το κακό mood και να με παρασύρει. Πως μπορώ να με διαχειριστώ καλύτερα, ωστε να μην χαλάσω τη σχέση μου και ωστε να ζήσω όμορφα μία ίσως από τις ωραιότερες περιόδους της ζωής μου? Γιατί Ενώ ξέρω, υπάρχει αυτή η καταστροφική δυναμη μέσα μου, δεν μπορω να την ησυχάσω? Είανι σαν να παλευω με ένα τέρας ξέρωντας από την αρχή ότι θα χάσω. Το ποτηρι πάντα αδείο θα είναι? Εχει να κάνει η κληρονομικότητα? Τα αντισυληπτικά βοηθάνε ή χειροτερέυουν την κατάσταση?

Ευχαριστώ πολύ.